Vonlaus B-týpa.

Af hverju get ég ekki haft sömu einbeitingu fyrri part dagins og ég hef alltaf á kvöldin?

Í dag leið mér t.d. eins og afturgöngu, gerði allt í einhverjum auto-mode á kaffihúsinu í dag og nennti varla að taka þátt í chitt-chatti við viðskiptavinina. Var extra þreytt líka því ég hafði einmitt vakað fram eftir kvöldið áður að vinna… líklega af því ég hafði lítið gert yfir daginn. Svo er ég líka komin í smá rútínu með að fara alltaf út að hlaupa þegar ég á frídag/stuttan vinnudag. Ég er búin að eiga óvenju marga frídaga/stutta vinnudaga upp á síðkastið svo ég er búin að vera frekar dugleg. Í fyrradag fann ég að ég þurfti að fara að auka við hringinn því ég var alveg hætt að fá harðsperrur eða finna fyrir þreytu eftir á. Hljóp því stóran hring í gær og í fyrradag. Dugleg ég. En í dag var ég þreytt í öllum skrokknum og ökklarnir mínir voru ógeðslega aumir… er nefnilega með svo liðuga ökkla (spítukall með liðuga ökkla!) að ég á til að stíga vitlaust í þá ef þeir eru kaldir, svo ég þarf að hita þá vel upp áður en ég fer að hlaupa. Ekki búin að vera alveg nógu þolinmóð í það. Kannski maður þurfi að fara að taka eighties-stílinn á þetta og kaupa legghlífar? Ekki án svitabands þá. Og spandexgallans. Allavega… ég var alveg búin á því þegar ég kom heim eftir 9 tíma vinnu, og horfði á sófann girndaraugum, tilbúin að fleygja mér í hann. En samt. Hér er ég. Fyrir framan tölvuna að vinna (…og auðvitað skrifa þessa bloggfærslu). Búin að skrifa heljarinnar “To do list” fyrir morgundaginn eins og mörg önnur kvöld áður. Svo á ég örugglega eftir að bora í nefið á mér allan daginn á morgun þangað til ég fatta að ég þarf að ná að fara á pósthús/búðir eða eitthvað annað fyrir lokun og gera fullt fullt af hlutum. Og ég mun ekki komast í almennilegt vinnustuð fyrr en ég er komin með blóðhlaupin augu fyrir framan tölvuna, geispandi og hálfliggjandi fram á borðið. Um miðja nótt.

Af hverjuuuuuu???